هوش مصنوعی:
این شعر از صائب تبریزی، با تصاویر زیبا و استعاری، به توصیف بهار و گلها میپردازد. شاعر از قفس شکسته، دیوار باغ پر از گل، مرغان و بلبلها سخن میگوید و حالات مستانه و شادمانی طبیعت را به تصویر میکشد. همچنین، اشارهای به ناپایداری زیباییها و فصل خزان دارد.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از واژگان و تصاویر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۵۲۳۳ - چون قفس پر رخنه شد دیوار باغ از جوش گل
چون قفس پر رخنه شد دیوار باغ از جوش گل
بال مرغان غنچه گشت از تنگی آغوش گل ۱
جلوه گاه یار هم دیوانگی می آورد
نیست ممکن در خزان آید به خود مدهوش گل ۲
رخنه منقار بلبل زود می آید بهم
هست اگر این چاشنی باخنده چون نوش گل ۳
دوش کان سروروان مستانه از گلشن گذشت
باغ تنگی کرد بر خمیازه آغوش گل ۴
من که چشم پاک شبنم را شمارم چشم شور
چون توانم دید صائب خار را همدوش گل ۵
بال مرغان غنچه گشت از تنگی آغوش گل ۱
جلوه گاه یار هم دیوانگی می آورد
نیست ممکن در خزان آید به خود مدهوش گل ۲
رخنه منقار بلبل زود می آید بهم
هست اگر این چاشنی باخنده چون نوش گل ۳
دوش کان سروروان مستانه از گلشن گذشت
باغ تنگی کرد بر خمیازه آغوش گل ۴
من که چشم پاک شبنم را شمارم چشم شور
چون توانم دید صائب خار را همدوش گل ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۳۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۲۳۲ - از تنک رویی شود همصحبت هر خار گل
گوهر بعدی:غزل ۵۲۳۴ - خنده کردی درگلستان تازه شد ایمان گل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
