غزل ۵۲۳۵ - عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل

عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل
می شود دست و دل ما سرد از سرمای گل ۱

ما به روی گرم چون پروانه عادت کرده ایم
چشم چون شبنم نمی دوزیم برسیمای گل ۲

آفتابش برلب بام است و شادی می کند
گریه شبنم بود بر خنده بیجای گل ۳

رنگی از هستی ندارد نقطه مرهوم من
شوخ چشمی می کنم چون شبنم از بالای گل ۴

پند ناصح می کند تاثیر اگرباد بهار
از دماغ بلبلان بیرون برد سودای گل ۵

روزگاری آبروی ناله را بردی بس است
شرم دار ای عندلیب از طبع بی پروای گل ۶