غزل ۵۲۴۰ - عشق را نغمه داود بود شیون دل

عشق را نغمه داود بود شیون دل
حسن را آمدن آب بود رفتن دل ۱

حاصل عمر گرانمایه چه خواهد بودن
خرج آن مور میان گر نشود خرمن دل ۲

می رسد آهن پیکان به هدف از کوشش
نیست ممکن که به جایی نرسد رفتن دل ۳

شیشه ای نیست که گردن نکشیده است اینجا
تا نصیب که شود باده مردافکن دل ۴

بادبان بال و پر کشتی لنگردارست
مده از دست درین قلزم خون دامن دل ۵

شب تاریک بود سرمه بینایی دزد
خال در پرده خط بیش شود رهزن دل ۶

بحر و کان در نظرش آبله پرخونی است
بر رخ هرکه گشودند در مخزن دل ۷

هست امید که چون ماه به خورشید رسد
هرکه را توشه ره نیست به جز خوردن دل ۸

روح بیچاره چه می کرد درین خاکستان
خانه جسم نمی داشت اگر روزن دل ۹

می پرد دیده امید دو عالم صائب
تا به مغز که رسد نکهت پیراهن دل ۱۰