غزل ۵۲۴۴ - من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغول

من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغول
بادل جمع شوم چون به تو تنها مشغول ۱

خدمت دور به نزدیک نمی فرمایند
اهل دل را نکند عشق به دنیا مشغول ۲

ماند از جلوه بی قیمت یوسف محروم
هرکه درقافله گردید به سودا مشغول ۳

ماند چون آینه در دایره حیرانی
هرکه از ساده دلی شد به تماشا مشغول ۴

قسمت دیده ز هر عضو جدا می گیرم
به تماشای توام بس که سراپا مشغول ۵

هر نفس عشق دو صد نقش بدیع انگیزد
تا نگردد به خود آن آینه سیما مشغول ۶

می شود صائب از اندیشه دنیا فارغ
شد دل هر که به اندیشه عقبی مشغول ۷