غزل ۵۲۵۷ - مشو چو بیخبران غافل از نظاره گل

مشو چو بیخبران غافل از نظاره گل
که یک دو صبح بود شوخی ستاره گل ۱

برآن سیاه گلیم است سیر باغ حلال
که همچو سوخته درگیرد از شراره گل ۲

گلی که آفت پژمردگی نمی بیند
همان گل است که چینند از نظاره گل ۳

چه خوشنماست ز معشوق شیوه عاشق
کباب کرد مرا جیب پاره پاره گل ۴

برد ز هوش نگاهی لطیف طبعان را
ز یک پیاله بود مستی گذاره گل ۵

دلیل عشق حقیقی است عشقهای مجاز
به آفتاب رسد شبنم از نظاره گل ۶

فغان که بلبل ما در نیافت از مستی
که یک کتاب سخن بود هر اشاره گل ۷

نه شبنم است که از گوش گل چکد صائب
که شد ز ناله ما آب گوشواره گل ۸