غزل ۵۲۵۸ - جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغول

جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغول
به سبحه است سرو کار عامل معزول ۱

به آب تا نرساند روان نمی گردد
به خانه ای که کند قهرمان عشق نزول ۲

سپهر دشمن جانهای آرزومندست
که بر بخیل گران است میهمان فضول ۳

تمام سجده سهوست طاعتی که مرا ست
مگر به قبله ابروی او شود مقبول ۴

نظر سیاه نسازد به کام هردو جهان
ز گرد راه تو هر دیده ای که شد مکحول ۵

تلاش کام ترا زیر چرخ زیبنده است
به صید ماهی اگر غرقه می شود مشغول ۶

مرا ز پست و بلند سپهر باکی نیست
به یک قرار بود مهر در طلوع و افول ۷

بود چو سنگ فلاخن همیشه سر گردان
سبکسری که ز میزان عدل کرد عدول ۸

مراست گوشه دل خوشتر از چمن صائب
که زیر بال بود گلستان مرغ ملول ۹