غزل ۵۳۴۴ - گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم
می شدم بیرون ز خود چندان که پا می داشتم ۱

نرمی ره شد چو محفل تاروپود خواب من
جای گل ای کاش آتش زیر پا می داشتم ۲

کاسه من هم اگر بی مغز می بود از ازل
بهره ای از سایه بال هما می داشتم ۳

دست ازین دار فنا گر می توانستم کشید
کرسی افلاک را در زیر پا می داشتم ۴

قسمت آتش نمی شد خرده من همچو گل
گر درین گلزار بویی از وفا می داشتم ۵

پرده بیگانگی شد پاکدامانی مرا
ورنه من هم راه حرف آشنا می داشتم ۶

بی زبانی حلقه بیرون در دارد مرا
ورنه در گیسوی او چون شانه جا می داشتم ۷

عاقبت زد برزمینم آن که از روی نیاز
سالها بر روی دستش چون دعا می داشتم ۸

گوشه دل گر نمی شد پرده دار گوهرم
من درین دریای پرشورش کجا می داشتم ۹

عشرت روی زمین می بود صائب زان من
جای پایی گر در اقلیم رضا می داشتم ۱۰