غزل ۵۳۴۵ - از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم
می زدم بر بخت خود پایی که بر می داشتم ۱

داشتم در عهد طفلی جانب دیوانگان
می زدم بر سینه هر سنگی که بر داشتم ۲

حلقه ای کم می شد از زنجیر مجنون مرا
دیده رغبت ز روی هر چه بر می داشتم ۳

زندگی را بیخودی برمن گوارا کرده است
می شدم دیوانه گر از خود خبر می داشتم ۴

دل چو خون گردید بی حاصل بود تدبیرها
کاش پیش از خون شدن دل از تو بر می داشتم ۵

می کشیدم پای استغنا به دامان صدف
قطره آبی اگر همچون گهر می داشتم ۶

می ربودندم ز دست و دوش هم دردی کشان
چون سبو دست طلب گر زیر سر می داشتم ۷

بی پر و بالی مرا محبوس دارد در فلک
می شکستم بیضه را گربال و پر می داشتم ۸

در جگر می ساختم پنهان ز بیم چشم زخم
از دم تیغ تو هر زخمی که بر می داشتم ۹

می فشاندم آستین بر زنگ وبوی عاریت
زین چمن گر چون خزان برگ سفر می داشتم ۱۰

در برومندی ندادم نامرادی را ز دست
گردنی دایم کج از جوش ثمر می داشتم ۱۱

دست من هر چند ازان موی میان کوتاه بود
در رگ جان پیچ و تاب آن کمر می داشتم ۱۲

عاقبت مشق جنون من به جایی می رسید
روی نو خط ترا گر در نظر می داشتم ۱۳

جیب و دامان فلک پر می شد از گفتار من
در سخن صائب هم آوازی اگر می داشتم ۱۴