غزل ۵۳۵۴ - از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم

از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم
یوسف خود را میان کاروان می یافتم ۱

چشم من از نقش تا بر خامه نقاش بود
برگ عیش نوبهاران از خزان می یافتم ۲

می توانستم به گرد خود حصاری ساختن
خاکساری همچو خود گردرجهان می یافتم ۳

رشته پرواز من تا در کف تسلیم بود
در قفس دایم حضور آشیان می یافتم ۴

بلبلان چون برگ گل از آشیان می ریختند
رخصت یک ناله گر از باغبان می یافتم ۵

روزاول کاش خود را راست می کردم چو تیر
تا خلاصی از کشاکش چون کمان می یافتم ۶

این زمان در کعبه چون سنگ نشانم بیخبر
من که فیض کعبه از سنگ نشان می یافتم ۷

این زمان بیداریم خواب است، ورنه پیش ازین
دولت بیدار در خواب گران می یافتم ۸

ناله تنهایی من باغ را دیوانه کرد
آه اگر هم ناله ای در بوستان می یافتم ۹

گر نمی شد تنگ صائب خلق من ازروزگار
هم درین عالم بهشت جاودان می یافتم ۱۰