هوش مصنوعی:
این شعر از صائب تبریزی، به موضوع غفلت و بیخبری انسان از حقیقت وجود خود و جهان میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، حالت بیتفاوتی و مستی ناشی از غفلت را توصیف میکند و از سنگینی خواب غفلت و تأثیرات منفی آن بر روح و جان انسان سخن میگوید.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر نیاز به درک و تجربهی کافی از زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۵۳۵۵ - شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم
شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم
از سبک مغزی گرانسنگ است خواب غفلتم ۱
جست خون مرده از خواب گرانسنگ عدم
من ز بیدردی همان مست و خراب غفلتم ۲
تیغ خورشید قیامت را کند دندانه دار
گرچنین بر روی هم بندد سحاب غفلتم ۳
گردد از باد مخالف پله خوابش گران
چشم نرم افتاده است از بس حباب غفلتم ۴
در زمان فیض خواب من گرانتر می شود
چون سگان از صبح باشد فتح باب غفلتم ۵
بود از موی سفید امید بیداری مرا
بالش پرگشت آن هم بهر خواب غفلتم ۶
گرچنین سنگین شود خواب از گرانجانی مرا
صبح محشر می شود صائب نقاب غفلتم ۷
از سبک مغزی گرانسنگ است خواب غفلتم ۱
جست خون مرده از خواب گرانسنگ عدم
من ز بیدردی همان مست و خراب غفلتم ۲
تیغ خورشید قیامت را کند دندانه دار
گرچنین بر روی هم بندد سحاب غفلتم ۳
گردد از باد مخالف پله خوابش گران
چشم نرم افتاده است از بس حباب غفلتم ۴
در زمان فیض خواب من گرانتر می شود
چون سگان از صبح باشد فتح باب غفلتم ۵
بود از موی سفید امید بیداری مرا
بالش پرگشت آن هم بهر خواب غفلتم ۶
گرچنین سنگین شود خواب از گرانجانی مرا
صبح محشر می شود صائب نقاب غفلتم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۷۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۳۵۴ - از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم
گوهر بعدی:غزل ۵۳۵۶ - تا به زانو رفته پای من به گل از لای خم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
