غزل ۵۳۵۷ - داده ام دست ارادت با حنای لای خم

داده ام دست ارادت با حنای لای خم
پای رفتن نیست از میخانه ام چون پای خم ۱

بیت معمور خرابات است یارب کم مباد
تا قیامت خشتی از بنیاد پا بر جای خم ۲

همت ساقی دو چندانم شراب لعل داد
گوهر عقلم اگر پامال شد در پای خم ۳

با بزرگان یک طرف افتادن از عقل است دور
محتسب بیجاکمر بسته است در ایذای خم ۴

تنگ ظرفی را چو مینا بر کنار طاق نه
کوه تمکین شو که در میخانه گیری جای خم ۵

سر به گردون در نمی آرم زاستغنای عشق
همت دریاکشان را کی بود پروای خم ۶

می توان از صورت هرکس به معنی راه برد
جوهر می را توان دریافت از سیمای خم ۷

چند صائب همچو ساغر هرزه پروازی کنم
مدتی قصد اقامت می کنم در پای خم ۸