غزل ۵۳۶۴ - بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدم

بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدم
خنده بیدردی گل دیدم وگریان شدم ۱

عشق بر هر کس که زورآورد من گشتم خراب
سیل در هر کجا که پا افشرد من ویران شدم ۲

لقمه بی استخوان من لب افسوس بود
در چه ساعت بر سر خوان فلک مهمان شدم ۳

برگ کاه من ز حیرت پشت بر دیوار داشت
جذبه ای از برق دیدم آتشین جولان شدم ۴

بیقراران پای نتوانند در دامن کشید
دامن مطلب به دست افتاد سرگردان شدم ۵

خنده می گویند صبح نوبهار عشرت است
من ندیدم روزخوش چون غنچه تا خندان شدم ۶

بحر رحمت را تصور کرده بودم بیکنار
از غبار خط به گرد عارضش حیران شدم ۷

کاسه در یوزه پیش خضر صائب چون برم
من که از فکر دهانش چشمه حیوان شدم ۸