غزل ۳۱۳۴ - تو جان مایی، ماه سمایی

تو جانِ مایی، ماهِ سَمایی
فارغ زِ جُمله، اَندیشه‌هایی ۱

جویی زِ فِکْرَت، دارویِ عِلَّت
فکر است اصلِ عِلَّت فَزایی ۲

فِکْرَت بُرون کُن، حیرت فُزون کُن
نی مَردِ فکری، مَردِ صَفایی ۳

فِکْرَت دَرین رَهْ، شُد ژاژْ خایی
مجنون شو ای جان، عاقل چرایی؟ ۴

بَد نامْ مَجنون، رَست از کَشاکَش
باهوشْ کِرمی، مَست اژدَهایی ۵

کِرمِ بَریشَم، اندیشه دارد
زیرا که جویَد صَنْعَت نِمایی ۶

صَنْعَت نِمایَد، چیزی بِزایَد
از خود بَرآیَد زان خیره رایی ۷

صَنْعَت رَها کُن، صانِع بَسْ اَسْتَت
شاهِد هَمو بَسْ، کَم دِهْ گُوایی ۸

او نیست‌‌ها را داده‌‌ست هستی
او قَلْب‌‌ها را بَخشَد رَوایی ۹

داد او فَلَک را دورانِ دایم
نامَد زیانَش‌ بی‌دست و پایی ۱۰

خامُش، برآن باش که پُر نگویی
هرچند با خود بَر می‌نیایی ۱۱