غزل ۵۳۸۲ - رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشم

رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشم
خویش را در گوشه آن چشم جادو می کشم ۱

می کند موج سرابش کار تیغ آبدار
در بیابانی که من گردن چو آهو می کشم ۲

تا مگر مغزم به بوی آشنایی برخورد
عمرها شد چون صبا در گلستان بو می کشم ۳

کوسر فردی که از عالم سبکبارم کند
کز دو سر دایم گرانی چون ترازو می کشم ۴

تا شنیدم می شود از شکر، نعمتها زیاد
هر که رو گردان شد از من دست بررو می کشم ۵

پیش ازین آهو به چشمم اعتبار سگ نداشت
این زمان نازسگ لیلی ز آهو می کشم ۶

نیست تاب باز منت سرو آزاد مرا
دست بر دل می نهم، پا زین لب جو می کشم ۷

از دل بی دست و پای خویش می گیرم خبر
دست اگر گاهی به زلف و کاکل او می کشم ۸

چشم اگر افتد به مهر خامشی صائب مرا
حرف ازوبی پرده چون چشم سخنگومی کشم ۹