غزل ۵۳۹۵ - چند روزی از در میخانه سروا می زنم

چند روزی از در میخانه سروا می زنم
پشت دستی بر قدح، سنگی به مینا می زنم ۱

چند در گرداب سرگردان بگردم چون حباب
می کشم چون موج میدان و به دریا می زنم ۲

بر نمی تابد غبار کلفتم آغوش شهر
می شوم سیلاب و بر دامان صحرا می زنم ۳

بلبلم اما می گلرنگ معشوق من است
قمریم اما نوا بر سرو مینا می زنم ۴

خویش را مرغابیان اشک برمژگان زنند
من کجا مژگان به هم بهر تماشا می زنم ۵

حسن او در دیده خورشید مژگان را گداخت
من همان از سادگی فال تماشا می زنم ۶

شیشه ای کز غمزه خوبان دلش نازکترست
از جنون من دمبدم بر سنگ خارا می زنم ۷

من که جان بخشی چو خضر شیشه دارم در بغل
خنده قهقه بر اعجاز مسیحا می زنم ۸

می فتد هر روز در کارش شکست تازه ای
من ز سودای سر زلفی که سر وا می زنم ۹

عمرها صائب به شهر عقل بودم کوچه بند
مدتی هم با غزالان سر به صحرا می زنم ۱۰