غزل ۵۳۹۴ - خنده بر حال گرانباران دنیا می زنم

خنده بر حال گرانباران دنیا می زنم
از سبکباری چو کف بر قلب دریا می زنم ۱

بادبان کشتی من شهپر پروانه است
سینه بر دریای آتش بی محابا می زنم ۲

تا چو سوزن رشته الفت گسستم از جهان
سر برون ازیک گریبان با مسیحا می زنم ۳

ذره بیقدرم اما افسر خورشید را
گر گذارد بر سر من چرخ، سر وا می زنم ۴

چون صدف تا دست بر بالای هم بنهاده ام
کاسه در آب گهر درعین دریا می زنم ۵

می گشایم عقده های گریه خونین زدل
گربه ظاهر خنده خونین چو مینا می زنم ۶

دست من گیرای گران تمکین که چون موج سراب
سالها شد قطره در دامان صحرا می زنم ۷

از پریشان گردی نظاره صائب سوختم
بخیه حیرانیی بر چشم بینا می زنم ۸