غزل ۵۴۲۵ - می شود پرشور هروادی که مجنونش منم

می شود پرشور هروادی که مجنونش منم
وقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم ۱

از دم تیغ است پشت تیغ بی آزارتر
هرکه می گرداند از من روی ممنونش منم ۲

می شود چون غنچه کار دل به خون خوردن تمام
نیست هرکس تشنه خون تشنه خونش منم ۳

هرکه کرد ادراک من دریافت راز چرخ را
آسمان سر بسته مکتوبی است مضمونش منم ۴

زاهل همت کم شود خمخانه گردون تهی
گر فلاطون رفت از عالم فلاطونش منم ۵

عشق خوش دارد مرا بهر فریب دیگران
پیش پای ساده لوحی نعل وارونش منم ۶

چارباغ عالم از طبع روانم تازه است
دجله و نیل و فرات ورود جیحونش منم ۷

نیستم شرمنده حرفی چه جای بوسه ای
گرچه عمری شد اسیر لعل میگونش منم ۸

می خورم دانسته بازی از فریب وعده اش
ورنه از پی بردگان نعل وارونش منم ۹

ناله من می رسد صائب به آن عشرت سر
گربه ظاهر دور از بزم همایونش منم ۱۰