غزل ۵۴۳۲ - خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم

خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم
در گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم ۱

گردم آبی درین بستان چو گلبن می خورم
از برومندی عوض گلهای رنگین می دهم ۲

بوی خود چون گل چرا از بلبلان دارم دریغ؟
من که بی منت سر خود را به گلچین می دهم ۳

هرچه از شبها به بیداری سر آید نعمت است
من نه از تن پروری تغییر بالین می دهم ۴

در بهای بوسه حیرانم چه سازم چون کنم
من که بهر حرف تلخی جان شیرین می دهم ۵

چون طلا گردید دست افشار، می گردد عزیز
اختیار دل به آن دست نگارین می دهم ۶

گرچه خود خون می خورم از تنگدستی چون عقیق
تشنه جانان را به آب خشک تسکین می دهم ۷

پیش اهل دل ز زهد خشک می گویم سخن
جلوه در میدان آش اسب چوبین می دهم ۸

از زبان یار می گویم به دل پیغامها
خاطر خود را به حرف و صوت تسکین می دهم ۹

بس که صائب تشنه خون خودم از بیغمی
سر چو گل با چهره خندان به گلچین می دهم ۱۰