غزل ۵۴۳۸ - در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده ایم

در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده ایم
کعبه مقصد کجا و ما کجا افتاده ایم ۱

خجلت روی زمین داریم از بحر کمان
از هدف تا دور چون تیر خطا افتاده ایم ۲

چون نگاه دیده وحشی غزالان از حجاب
در میان مردمان ناآشنا افتاده ایم ۳

خاک می لیسید زبان موج ما در جویبار
تا ازان دریای بی ساحل جدا افتاده ایم ۴

از دم سرد فلک آیینه ما تیره نیست
ما ز دامان تر خود از جلا افتاده ایم ۵

عذر نامقبول ما را کی پذیرند اهل دید؟
ما که در چاه ضلالت با عصا افتاده ایم ۶

از سعادت مشرق خورشید دولت گشته است
هر کجا چون سایه بال هما افتاده ایم ۷

چون کمان و تیر در وحشت سرای روزگار
تا به هم پیوسته ایم از هم جدا افتاده ایم ۸

این جواب آن غزل صائب که والی گفته است
هرکه را از پیش پا رفته است ما افتاده ایم ۹