غزل ۵۴۶۳ - ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم
خانه سازی را به خودسازی مبدل ساختیم ۱

می کند خون در جگر باد خزان را همچو سرو
رایت سبزی که از آزادگی افراختیم ۲

تا نسوزد آرزو در دل، نگردد سینه صاف
ما به این خاکستر این آیینه را پرداختیم ۳

گوهر درد طلب در دامن ساحل نبود
قطره خود را عبث واصل به دریا ساختیم ۴

از نفس آیینه ما داشت زنگ تیرگی
صاف شد آیینه ما تا نفس را باختیم ۵

بخت رو گردان شد از ما تا برآوردیم تیغ
فتح از ما بود در هرجا سپر انداختیم ۶

نیست صائب خاکساران را دماغ انتقام
ما به فردای جزا دیوان خود انداختیم ۷