غزل ۵۴۶۸ - ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم
از غم و شادی و نوروز و محرم فارغیم ۱

چون گل کاغذ به رنگ خشک قانع گشته ایم
از تریهای سحاب و ناز شبنم فارغیم ۲

ما به خون چون لاله داغ خویش را به می کنیم
از نمک آسوده ایم از ناز مرهم فارغیم ۳

سینه را یک روز با خورشید صیقل داده ایم
از غم زنگار و از اندیشه نم فارغیم ۴

نغمه در سازست اما فارغ است از گوشمال
ما درین عالم ز محنتهای عالم فارغیم ۵

هر چه می خواهیم صائب هست در دیوان او
با کلام مولوی زاشعار عالم فارغیم ۶