غزل ۵۴۹۳ - به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردم

به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردم
دعای طاق ابرویت به محراب دگر بردم ۱

درین مدت که عمر من سرآمد در نظر بازی
چه از خورشید خسارت بغیر از چشم تر بردم ۲

به کوته دستی من خون اگر گریند جا دارد
که من دست تهی چون بهله زان موی کمر بردم ۳

مرا زیبد به سربازان عالم گردن افرازی
که گوی دل زچوگان خم زلفت بدر بردم ۴

برهمن گرمرا سوزد به صندل جای آن دارد
که بر پای صنم تا جبهه سودم دردسر بردم ۵