غزل ۵۴۹۴ - غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم

غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم
کفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم ۱

نمی سوزم اگر برق اجل در خرمنم افتد
که من در خوشگی از کاه گندم را جدا کردم ۲

ز فوت وقت اگر در خون نشینم جای آن دارد
که از کف دامن پیراهن یوسف رها کردم ۳

به آب روی همت خاک را زر می توان کردن
غلط کردم که عمر خویش صرف کیمیا کردم ۴

سرانگشت ندامت چون نگرید خون به حال من
مکرر دامن دولت به دست آمد رها کردم ۵

دل چرخ از غبار خاطر من چون نیندیشد
مکرر آفتابش را چراغ آسیا کردم ۶

چه مرغم من که از اندازه پرواز خود گویم
چو برگ گاه پروازی به بال کهربا کردم ۷

به اکسیر قناعت خون آهو مشک می گردد
به خون دل من این تحقیق در چین ختا کردم ۸

زپیغام من مشتاق پهلو می کنی خالی
سزای من که مکتوب ترا بن قبا کردم ۹

چرا صائب نباشد آسمان زیر نگین من
سخن خورشید شد تا مدح شاه اولیا کردم ۱۰

نمی آید به کوشش دامن روزی به کف صائب
و گرنه من تردد بیشتر از آسیا کردم ۱۱