غزل ۳۱۴۶ - ای دل ار محنت و بلا داری

ای دِلْ اَرْ مِحْنَت و بَلا داری
بر خدا اِعْتمادها داری ۱

این چُنین حَضرتیّ و تو نومید؟
مَکُن ای دل، اگر خدا داری ۲

رَختِ اندیشه می‌کَشی هرجا
بِنْگَر آخِر، جُز او کِه را داری؟ ۳

لُطف‌‌‌هایی که کرد چندین گاه
یاد آور، اگر وَفاداری ۴

چَشمِ سَر داد و چَشمِ سِر ایزد
چَشمْ جایِ دِگَر چرا داری؟ ۵

عُمر ضایِع مَکُن، که عُمر گُذشت
زَرگَری کُن، که کیمیا داری ۶

هر سَحَر مَر تورا نِدا آید
سویِ ما آ، که داغِ ما داری ۷

پیش ازین تَن، تو جانِ پاک بُدی
چند خود را ازان جُدا داری؟ ۸

جانِ پاکی، میانِ خاکِ سیاه
من نگویم، تو خود رَوا داری؟ ۹

خویشتن را تو از قَبا بِشِناس
که ازین آب و گِلْ قَبا داری ۱۰

می رَوی هر شب از قَبا بیرون
که جُز این دست، دست و پا داری ۱۱

بَسْ بُوَد، این قَدَر بِدان گفتم
که دَرین کوچه آشنا داری ۱۲

ای دِلْ اَرْ مِحْنَت و بَلا داری
بر خدا اِعْتمادها داری ۱۳

این چُنین حَضرتیّ و تو نومید؟
مَکُن ای دل، اگر خدا داری ۱۴

رَختِ اندیشه می‌کَشی
بِنْگَر آخِر، جُز او کِه را داری؟ ۱۵