غزل ۵۵۱۲ - دل صد پاره خود را به زلف یار می بندم

دل صد پاره خود را به زلف یار می بندم
من این اوراق را شیرازه از زنار می بندم ۱

به چشم خیره رسوا نگاهان برنمی آیم
به افسون گر چه چشم رخنه دیوار می بندم ۲

دم سرد خریداران اگر این چاشنی دارد
شوم گر آب گوهر یخ درین بازار می بندم ۳

زبان در کام چون پیکانم از خشکی نمی گردد
لب خشک از تکلم چون لب سوفار می بندم ۴

ز چشمم روی می تابد ز حرفم گوش می گیرد
نگه در چشم می دزدم لب از گفتار می بندم ۵

ز تسخیر مزاح سرکش او عاجزم ور نه
به تردستی شعله را با خار می بندم ۶

کمر در خون من صد عندلیب مست می بندد
گل داغی اگر بر گوشه دستار می بندم ۷

فرستم نامه چون صائب به آن سنگین دل کافر
به بال نامه بر با رشته زنار می بندم ۸