غزل ۵۵۲۰ - نبرد از سینه جام باده گلرنگ زنگارم

نبرد از سینه جام باده گلرنگ زنگارم
هلال منخسف شد صیقل از آیینه تارم ۱

نهفتم در رگ جان کفر را چون شمع، ازین غافل
که خواهد از گریبان سر برون آورد زنارم ۲

به زور بردباریها به خود هموار می سازم
درشتی می کند چون آسیا هر کس که در کارم ۳

به آب روی خود از گوهرم قانع درین دریا
رهین منت خود گو مکن ابرگهر بارم ۴

از آن هر روز آب گوهر من بیش می گردد
که گردد آب از شرم تهیدستی خریدارم ۵

کنم در نوبهاران صرف برگ و بار خود صائب
خزان را نیست رنگ از باددستیها زگلزارم ۶