غزل ۵۵۲۶ - پریشان خاطری آماده از صد رهگذر دارد

پریشان خاطری آماده از صد رهگذر دارد
صف آهی چو مژگان متصل پیش نظر دارم ۱

به هر جا جلوه گر گردی نه ای از چشم من غایب
که چشم انتظار از نفش پا در هرگذر دارم ۲

ز شوخی می شود از دیده حیران من غایب
اگر صد نسخه زان رخسار، چون آیینه بردارم ۳

نفس در سینه برق سبک جولان گره گردد
اگر بیرون دهم خاری که پنهان در جگر دارم ۴

مرا بگذار با خار ملامت ای سلامت رو
که من بی خار هیهات است پا از جای بردارم ۵

عجب دارم درین دریا به فریادم رسید گوشی
که من گوش صدفها را گرانبار از گهر دارم ۶

به همواری مشو از بحر لنگر دار من ایمن
که تیغ آبدار موج در زیر سپر دارم ۷

چو ماهی گر چه در ظاهر گرفتندم به سیم و زر
ز هر فلسی نهان در پوست چندین نیشتر دارم ۸

به خورشید درختان می رسم چون قطره شبنم
اگر صائب زوری گلعذاران چشم بردارم ۹