غزل ۵۵۲۵ - دل پر رخنه ای چون سبحه از صدر رهگذر دارم

دل پر رخنه ای چون سبحه از صدر رهگذر دارم
درین یک مشت گل پوشیده چندین نیشتر دارم ۱

زپای هر که خار آرم برون، ریزد به چشم من
زند بر شیشه ام، سنگی زراه هر که بردارم ۲

نگردد چون دم تیغ زبانها از مصاف من
که از گردآوری من پیش روی خود سپردارم ۳

ز دامان وسایل، گرد کلفت پیش می گردد
زغفلت نیست از دامان شب گر دست بردارم ۴

زجنت می کند دلسرد مرغان بهشتی را
گلستانی که من از فکر او در زیر پر دارم ۵

اگر چه می زند ناخن به دلها ناله بلبل
چو نی من در خراش سینه ها دست دگر دارم ۶

درین وحشت سرا کز ابر تیغ برق می بارد
دلی از دیده قربانیان آسوده تر دارم ۷

چه افتاده است چندین حلقه کردن زلف مشکین را
که من صد حلقه پیچ و تاب از آن موی کمر دارم ۸

ز وحشت، خانه صیاد داند سایه خود را
غزالی را که من چون دام در مد نظر دارم ۹

به خاک و خون چو مرغ نیم بسمل می تپم صائب
اگر یک دم از آن مژگان گیرا چشم بردارم ۱۰