غزل ۵۶۸۴ - چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیم

چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیم
به که پیمانه خود از سر منصور کنیم ۱

ما که از پرتو مهتاب نظر می بازیم
به چه طاقت هوس انجمن طور کنیم ۲

ما چو نرگس به تن خویش نظر باخته ایم
به چه رو چشم به رخساره منظور کنیم ۳

نمکی نیست درین عالم پرشور، مگر
از نمکدان قیامت دهنی شور کنیم ۴

بروی ای برق سبکسیر که در خرمن ما
دانه ای نیست که قفل دهن مور کنیم ۵

عارفان غوره خود را می گلگون کردند
ما بر آنیم که صهبای خود انگور کنیم ۶

جاده روشن شمشیر بود دست بدست
صائب از مرگ چرا منزل خود دور کنیم ۷