غزل ۵۷۰۱ - به توبه راهنمون گشت باده نابم

به توبه راهنمون گشت باده نابم
کمند دولت بیدار شد رگ خوابم ۱

مرا به گوشه ظلمت سرای خود ببرید
که زخم دیده نمکسود شد ز مهتابم ۲

به پای خم برسانید سجده ای از من
که زنده در ته دیوار کرد محرابم ۳

چه عقده وا شود از دل به زهد خشک مرا
چه دانه خرد کند آسیای بی آبم ۴

به حکمت از لب من مهر خامشی بردار
که پر چو کوزه سربسته از می نابم ۵

من رمیده کجا تنگنای چرخ کجا
حریف شیشه سر بسته نیست سیمابم ۶

ز من تلاطم این بحر بیکنار مپرس
که خوشتر از کمر وحدت است گردابم ۷

شده است یک گره از پیچ و تاب رشته من
هنوز چرخ سبکدست می دهد تابم ۸

نشد به یار رسد نامه شکایت من
غبار گشت به نزدیک بحر سیلابم ۹

زبان شکوه بود سبزه تخم سوخته را
از آن نمی دهد این چرخ شیشه دل آبم ۱۰

ز چشم شور فلک امن نیستم صائب
و گر نه در گذر سیل می برد خوابم ۱۱