غزل ۵۷۰۰ - چو بید اگر چه درین باغ بی بر آمده ام

چو بید اگر چه درین باغ بی بر آمده ام
به عذر بی ثمری سایه گستر آمده ام ۱

ز نقص خودبه امید کمال خرسندم
اگر چه همچو مه عید لاغر آمده ام ۲

به پای قافله رفتن ز من نمی آید
چو آفتاب به تنها روی بر آمده ام ۳

همان به خاک برابر چو نور خورشیدم
اگر چه از همه آفاق بر سر آمده ام ۴

مدار روی دل از من دریغ کز غفلت
ز آستانه دلها به این در آمده ام ۵

دل دو نیم مر قدر، عشق می داند
چو ذوالفقار به بازوی حیدر آمده ام ۶

مرا ز بی بری خویش نیست بر دل بار
که چون چنار به دست تهی بر آمده ام ۷

جواب تلخ ز خشکی به ابر می گوید
به قلزمی که به امید گوهر آمده ام ۸

چو موج اگر چه شکسته است بال من صائب
به ساحل از دل دریا مکرر آمده ام ۹