غزل ۵۷۱۳ - به جرم این که متاع هنر بود بارم

به جرم این که متاع هنر بود بارم
یکی ز گرد کسادی خوران بازارم ۱

گهر شود به نهانخانه صدف پنهان
ز غیرت گهر آبدار گفتارم ۲

چه عرض گوهر خوش آب و رنگ خویش دهم
که مرده خون به رگ رغبت خریدارم ۳

مگر فلک ز شفق دست در حنا دارد
که عقده ای نگشاید ز رشته کارم ۴

من بلند نوا را درین چمن مپسند
که غنچه باشد در زیر بال منقارم ۵

نرفته است ز دل بر زبان دروغ مرا
کجی گذار ندارد به راست بازارم ۶

بده به دست من اکسیر رنگ را ساقی
که همچو برگ خزان دیده است رخسارم ۷

غرض زدوری چون من نگاهبانی چیست
به گرد گلشنت انگار خار دیوارم ۸

چگونه جان برم از جور آسمان صائب
اگر نه لطف ظفرخان شود هوادارم ۹