غزل ۵۷۱۲ - ز ابر تربیت روزگار نومیدم

ز ابر تربیت روزگار نومیدم
چو تخم سوخته از نوبهار نومیدم ۱

ز وصل گل نبود خارپا چنان نومید
که من ز وصل تو ای گلعذار نومیدم ۲

پرست از گل بی خار دامن هر خار
در آن چمن که من از نوبهار نومیدم ۳

مرا به عالمی افکنده است حیرانی
که در کنار ز بوس و کنار نومیدم ۴

ز چار موجه دریای غم کفایت من
همین بس است که از غمگسار نومیدم ۵

ز بازگشت گهر چون صدف بود نومید
من آنچنان ز دل بیقرار نومیدم ۶

چنین که بخت جفاکار در شکست من است
اگر گهر شوم از اعتبار نومیدم ۷

نسیم مصر کجاست یاد من کند صائب
چنین که من ز دیار و زیار نومیدم ۸