غزل ۵۷۱۹ - چگونه درد خود از مردمان نهان دارم

چگونه درد خود از مردمان نهان دارم
که از شکستگی رنگ ترجمان دارم ۱

نمانده است مرا در بساط جز آهی
هزار دشمن و یک تیر در کمان دارم ۲

سراب را ز جگر تشنگان بادیه نیست
خجالتی که من از روی میهمان دارم ۳

به مرگ قطع امید از خدنگ او نکنم
هنوز صبح امیدی ز استخوان دارم ۴

گناهکار ندارد ز آیه رحمت
توقعی که من از خط دلستان دارم ۵

سر نیاز مرا پایمال ناز مکن
که حق سجده بر آن خاک آستان دارم ۶

اگر به دامن یوسف نمی رسد دستم
به این خوشم که سر راه کاروان دارم ۷

درین بهار که دادم به دست عقل عنان
هزار سلسله دیوانگی زیان دارم ۸

شکفتگی طلبم صائب از دل پر شور
ز شوره زار تمنای زعفران دارم ۹