غزل ۵۷۴۷ - چه دست در خم آن زلف دلنواز کنم

چه دست در خم آن زلف دلنواز کنم
به ناخنی که ندارم چه عقده باز کنم ۱

ببین چه ساده دل افتاده ام که می خواهم
ترا به نیم دل از خلق بی نیاز کنم ۲

مرا که هر مژه در عالمی است پا در گل
نظر به شاهد وحدت چگونه باز کنم ۳

فروغ عاریتی آنقدر گزیده مرا
که همچو شمع زبان در دهان گاز کنم ۴

یکی هزار شود قطره چون به بحر رسید
چرا مضایقه جان به دلنواز کنم ۵

مرا که نیست دلی، چون حضور دل باشد
مرا که نیست نیازی چرا نماز کنم ۶

من آنچه می کشم از خویش می کشم صائب
چگونه از خودی خویش احتراز کنم ۷