غزل ۵۷۴۶ - چگونه توبه ز می موسوم بهار کنم

چگونه توبه ز می موسوم بهار کنم
من آن نیم که پشیمانی اختیار کنم ۱

خوش آن که روز شب خود ز روی یار کنم
شبی به روز در آن زلف مشکبار کنم ۲

مروت است که بوسد لب تو ساغر و من
ز دور بوسه بر آن لعل آبدار کنم ۳

شبی چو روز قیامت دراز می خواهم
که بیحساب ترا یک به یک شمار کنم ۴

خمار آن لب میگون به می نمی شکند
چه لازم است که خون در دل خمار کنم ۵

ز آفتاب به چشم من آب می گردد
چگونه خیره نظر بر جمال یار کنم ۶

حجاب جوهر آیینه می شود صیقل
چسان مطالعه آن خط غبار کنم ۷

به بوسه تلخی هجران نمی رود ز مذاق
به حرف چون ز لب یار اختصار کنم ۸

طراوت تو ز آب مستغنی است
دو چشم خود به چه امید اشکبار کنم ۹

فغان که نیست مرا عمر جاودان چون خضر
که حلقه حلقه آن زلف را سرشمار کنم ۱۰

مرا غرض ز عنانداری حیات این است
که در رکاب تو این نیم جان نثار کنم ۱۱

چنان ربوده ز من شوق دیدن تو قرار
که چشم بسته ز خلد برین گذار کنم ۱۲

حذر ز صبح قیامت ندارد آن کافر
سفید چشم چه در راه انتظار کنم ۱۳

یسر نیامده ایام عمر، می خواهم
شبی به روز در آن زلف مشکبار کنم ۱۴

ز چشم او به نگاهی ز دور خرسندم
من آن نیم که غزال حرم شکار کنم ۱۵

ز اشک و آه نگردید مهربان صائب
دگر چه با دل سنگین آن نگار کنم ۱۶