غزل ۵۷۵۸ - من آن نیم که به گلشن به اختیار روم

من آن نیم که به گلشن به اختیار روم
مگر زبیخبریها به بوی یار روم ۱

به آب و رنگ مرا نوبهار نفریبد
به ذوق داغ مگر سوی لاله زار روم ۲

دلم گرفت ازین سایه های پا به رکاب
به زیر سایه آن سرو پایدار روم ۳

خمار موجه من از کنار افزون شد
بغل گشاده به دریای بیکنار روم ۴

ز اشتیاق همان حلقه برون درم
اگر به خلوت آغوش آن نگار روم ۵

دل رمیده من آن زمان بجا آید
که همچو شانه در آن زلف تابدار روم ۶

مرا ازآن سفر بیخودی خوش آمده است
که رفته رفته ازین راه سوی یار روم ۷

چنان فتاده ام از پا که وقت بیهوشی
به دست و دوش نسیم سحر ز کار روم ۸

به خاکساری خود چون غبار از آن شادم
که در رکاب تو ای نازنین سوار روم ۹

اگر چه صید زبونم، ولی مروت نیست
که تشنه از لب آن تیغ آبدار روم ۱۰

ز ظلمت شب هستی مگر برون صائب
به روشنایی آن آتشین عذار روم ۱۱