غزل ۵۷۵۹ - به هر که باده دهد یار، من خراب شوم

به هر که باده دهد یار، من خراب شوم
نگاه گرم به هر کس کند کباب شوم ۱

ز من کناره کند موج اگر حباب شوم
فریب من نخورد تشنه گر سراب شوم ۲

چو موج، صیقل دریا چو می توانم شد
گره چرا به دل بحر چون حباب شوم؟ ۳

درین زمانه که بوی گل است موی دماغ
چه لازم است خورم خون و مشک ناب شوم؟ ۴

به وصل گوهر ناسفته راه نتوان یافت
چرا چو رشته عبث خرج پیچ و تاب شوم؟ ۵

ز رنگ و بوی جهان مشکل است دل کندن
مگر چو شبنم گل محو آفتاب شوم ۶

چنین که زلف تو شد نرم شانه از خط سبز
امید هست که من نیز کامیاب شوم ۷

به گرد من نتواند رسید آبادی
اگر ز سیل حوادث چنین خراب شوم ۸

به من دل کسی از دوستان نمی سوزد
به آتش جگر خود مگر کباب شود ۹

چو می توان به ریاضت ملک شدن صائب
چرا چو بیخبران خرج خورد و خواب شوم؟ ۱۰