غزل ۵۷۶۳ - پیام دوست ز باد بهار می شنوم

پیام دوست ز باد بهار می شنوم
ز چاک سینه گل بوی یار می شنوم ۱

جنون من چه عجب گر یکی هزار شود؟
که وصف گل ز زبان هزار می شنوم ۲

هزار نکته سربسته بی میانجی حرف
ز غنچه دهن تنگ یار می شنوم ۳

ازان ز سیر چمن می برم ز خود پیوند
که ذکر اره ز هر شاخسار می شنوم ۴

چه آتش است که در مغز خاک افتاده است؟
که العطش ز لب جویبار می شنوم ۵

مرا چو تیشه فرهاد می خراشد دل
صدای کبک اگر از کوهسار می شنوم ۶

شکایتی است که مردم زیکدگر دارند
حکایتی که درین روزگار می شنوم ۷

گذشت از دل گرم که خط مشکینت؟
که بوی سوختگی زان غبار می شنوم ۸

مباد نقش کسی بدنشین شود یارب
میان بحرم و طعن کنار می شنوم ۹

به گوش، پنبه سیماب می نهم صائب
زهر که حرف دل بیقرار می شنوم ۱۰