غزل ۵۷۶۴ - شدند جمع دل و زلف از آشنایی هم

شدند جمع دل و زلف از آشنایی هم
شکستگان جهانند مومیایی هم ۱

شود جهان لب پر خنده ای، اگر مردم
کنند دست یکی در گرهگشایی هم ۲

فغان که نیست به جز عیب یکدگر جستن
نصیب مردم عالم ز آشنایی هم ۳

شدند تشنه لبان جهان بیابان مرگ
چو موجهای سراب از غلط نمایی هم ۴

درین قلمرو ظلمت چو رهروان نجوم
روند سوخته جانان به روشنایی هم ۵

ز سنگ تفرقه روزگار بیخبرند
جماعتی که دلیرند در جدایی هم ۶

شود بساط جهان پر زر تمام عیار
کنند کوشش اگر خلق در روایی هم ۷

شدند شهره عالم چو بلبلان صائب
سخنوران جهان از سخنسرایی هم ۸