غزل ۵۷۸۲ - سر بر فلک ز همت والا کشیده ام

سر بر فلک ز همت والا کشیده ام
تسبیح را ز دست ثریا کشیده ام ۱

هرگز نشد که بر سر حرف آورم ترا
من کز دهان غنچه سخن وا کشیده ام ۲

گرکوه بیستون طرف بحث من شده است
در خاک و خون به موی مدارا کشیده ام ۳

نیسان چرا گهر نکند قطره مرا؟
کم محنتی ز تلخی دریا کشیده ام؟ ۴

از پا کشند بی ادبان خار را و من
از خار راه او ز ادب پا کشیده ام ۵

از خاکمال حادثه ایمن نبوده ام
چون سایه رخت خویش به هر جا کشیده ام ۶

بارست بر تجرد من تهمت لباس
داغم که پا به دامن صحرا کشیده ام! ۷

صائب دچار نشتر الماس گشته است
بیش از گلیم خویش اگر پا کشیده ام ۸