غزل ۵۷۸۳ - از آفتاب رنگ نبازد ستاره ام

از آفتاب رنگ نبازد ستاره ام
دل زنده از محیط برآید شراره ام ۱

خورشید محشرست دل آتشین من
صبح قیامت است گریبان پاره ام ۲

نور نگاه چشم غزالان وحشیم
هم در میان مردم و هم بر کناره ام ۳

آن بیدلم که کشتی طوفان رسیده بود
در طفلی از تپیدن دل گاهواره ام ۴

رطل گران خاک بود نقش پای من
تا از شراب عشق تو مست گذاره ام ۵

تا قامت تو سایه نیفکند بر سرم
روشن نگشت معنی عمر دوباره ام ۶

شد برگ زرد و رنگ نگرداند میوه ام
عمرم تمام گشت و همان نیمکاره ام ۷

چون موج از تردد خاطر درین محیط
صائب یکی شده است میان و کناره ام ۸