غزل ۵۷۹۷ - از خاکیان ز صافی طینت جدا شدم

از خاکیان ز صافی طینت جدا شدم
از دست روزگار برون چون دعا شدم ۱

آورد روی عشرت روی زمین به من
تا قانع از جهان به مقام رضا شدم ۲

چون آب تیغ بود وفادار، شبنمم
آویختم به دامن گل بیوفا شدم ۳

دست نسیم و پای صبا در نگار بود
در گلشنی که من به هوای تو وا شدم ۴

بر کوه و دشت جلوه من جای تنگ داشت
چون سیل در محیط تو بی دست و پا شدم ۵

داغ است نوبهار ز فیض جنون من
دیوانه شد به هر که دو روز آشنا شدم ۶

در طبع بردبار هدف سرکشی نبود
چون تیر من زکجروی خود خطا شدم ۷

صائب به زیر تیغ سرآمد حیات من
زان دم که چون قلم به سخن آشنا شدم ۸