غزل ۵۷۹۶ - امشب به آه سرد ره خواب می زدم

امشب به آه سرد ره خواب می زدم
در کوی یار، سیر چو مهتاب می زدم ۱

در جام دیده پاره دل می گداختم
جولانگه خیال ترا آب می زدم ۲

مژگان به هم رساندنم از بیغمی نبود
هر لحظه نیشتر به رگ خواب می زدم ۳

فکر دهان تنگ توام داشت در میان
تا صبح بی پیاله می ناب می زدم ۴

چون موج، سینه بر دل دریای پر خطر
از اشتیاق گوهر نایاب می زدم ۵

تا صبح بود صحبت من گرم با خیال
بر یاد شمع سینه به مهتاب می زدم ۶

از شغل گریه مطلب دیگر نداشتم
آبی به روی بخت گرانخواب می زدم ۷

سنگ از تپیدن دل بیتاب خویشتن
تا صبحدم به سینه محراب می زدم ۸

می شد چو نقطه دایره حیرتم وسیع
چندان که سیر و دور چو گرداب می زدم ۹

از ضعف اگر چه بال پریدن نداشت چشم
فال مراد دیدن احباب می زدم ۱۰

صائب نبود بی سببی اضطراب من
دامن به آتش دل بیتاب می زدم ۱۱