غزل ۵۷۹۹ - بی خواست بس که بار دل گلستان شدم

بی خواست بس که بار دل گلستان شدم
بی اعتبار در نظر باغبان شدم ۱

نانم همان به خون شفق غوطه می زند
چون صبح اگر چه پیر درین آستان شدم ۲

از سنگ خاره می گذرد تیر آه من
از بار درد اگر چه دو تا چون کمان شدم ۳

تا کی چو سرو دست توان داشت در بغل؟
از بی بری به خار گلشن گران شدم ۴

گرد ملال و زنگ الم بود حاصلم
از سینه گر چه آینه دار جهان شدم ۵

تنگ شکر شد از سخنم گوش روزگار
هر چند چون دهان ز نظرها نهان شدم ۶

نگرفت هیچ کس به ثمر دست من چو سرو
چندان که ایستاده درین بوستان شدم ۷

اول ز رشک محرمیم سرمه داغ بود
چون خواب رفته رفته به چشمش گران شدم ۸

نتوان شکست خاطر بلبل برای گل
با دست و دامن تهی از بوستان شدم ۹

فیض شراب کهنه مرا کرد نوجوان
دل زنده از توجه پیر مغان شدم ۱۰

رنگ من از شکستگی آن رو فتاده است
شرمنده توجه باد خزان شدم ۱۱