غزل ۵۸۳۳ - از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم

از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم
در راه آرمیده چو منزل نشسته ایم ۱

چون شیشه نیمه گشت کمر بسته می شود
شد عمر ما تمام و میان را نبسته ایم ۲

سیلاب حادثات ز فریادیان ماست
تا همچو کوه پای به دامن شکسته ایم ۳

داریم فکر ریشه دواندن ز سادگی
با آن که چون سپند بر آتش نشسته ایم ۴

چون تن دهیم روز قیامت به زندگی؟
خون خورده تا ازین قفس تنگ جسته ایم ۵

ما را امید وصل شکر باغ دلگشاست
در زیر پوست خنده زنان همچو پسته ایم ۶

هر چند خون شود به مقامی نمی رسد
این شیشه ها که در ره دل ما شکسته ایم ۷

داغ است چرخ شیشه دل از جان سخت ما
چون کوه زیر تیغ به تمکین نشسته ایم ۸

صائب فضای سینه ما شیشه خانه ای است
از بس که آرزو به دل خود شکسته ایم ۹