غزل ۵۸۵۶ - ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم
در آب تیغ، دام چو جوهر فکنده ایم ۱

دستی است کهکشان که به عالم فشانده ایم
خورشید افسری است که از سر فکنده ایم ۲

در دیده ستاره نمکدان شکسته است
شوری که ما به قلزم اخضر فکنده ایم ۳

مانند عود خام، هوسهای خام را
بر یکدگر شکسته به مجمر فکنده ایم ۴

از ما مجوی گریه ظاهر که چون صدف
در صحن دل بساط ز گوهر فکنده ایم ۵

هر تلخیی که قسمت ما کرده است چرخ
می نام کرده ایم و به ساغر فکنده ایم ۶

زان آستین که بر رخ عالم فشانده ایم
دیهیم نخوت از سر قیصر فکنده ایم ۷

از عالم جهات به همت گذشته ایم
از زور نقش رخنه به ششدر فکنده ایم ۸

ما از شکوه خصم محابا نمی کنیم
دایم به فیل پشه لاغر فکنده ایم ۹

در سنگلاخ دهر ز پیشانی گشاد
آیینه را ز چشم سکندر فکنده ایم ۱۰

بر آتش که دست کلیم است داغ آن
در بی خودی کباب مکرر فکنده ایم ۱۱

صائب ز هر پیاله که بر لب نهاده ایم
در سینه طرح عالم دیگر فکنده ایم ۱۲