غزل ۵۸۶۵ - تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

تا واله نظاره آن ماهپاره ایم
از خود پیاده ایم و به گردون سواره ایم ۱

سیر وجود ما نتوان کرد سالها
هر چند قطره ایم ولی بیکناره ایم ۲

هستی ما و نیستی ما برابرست
محو فروغ مهر چو نور ستاره ایم ۳

در محفلی که شعله ندارد زبان لاف
ماگرم خودنمایی خود چون شراره ایم ۴

نتوان به ریگ بادیه ما را شمار کرد
چون درد و داغ اهل هنر بی شماره ایم ۵

خاک اوفتاده نیست اگر ما فتاده ایم
گردون پیاده است اگر ما سواره ایم ۶

آسیب ما به سوخته جانان نمی رسد
هر چند آتشیم ولی بی شراره ایم ۷

هشیار از تپانچه محشر نمی شویم
ما این چنین که از می غفلت گذاره ایم ۸

تا کی ز جوی شیر و ز جنت سخن کنی؟
ای واعظ فسرده، نه ما شیر خواره ایم! ۹

از چاره بی نیاز بود درد و داغ عشق
ما بهر چشم زخم، طلبکار چاره ایم ۱۰

ماند چسان درست دل چون کتان ما؟
آیینه دان جلوه آن ماهپاره ایم ۱۱

هرگز ز کار خود گرهی وا نکرده ایم
با آن که دستگیرتر از استخاره ایم ۱۲

روز جزا که پرده بر افتد ز کار ما
روشن شود به بی بصران ما چه کاره ایم ۱۳

این آن غزل که مولوی روم گفته است
در شکر همچو چشمه و در صبر خاره ایم ۱۴