غزل ۵۸۶۴ - ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم
گوی مراد در خم چوگان کشیده ایم ۱

خون همچو نافه در تن ما مشک می شود
تا دست خود ز نعمت الوان کشیده ایم ۲

شیرین شده است تا چو گهر استخوان ما
بسیار تلخ و شور ز عمان کشیده ایم ۳

رنجیده ایم اگر ز وطن حق به دست ماست
آنها که ما ز سیلی اخوان کشیده ایم ۴

گشته است توتیای قلم استخوان ما
از بس که بار منت احسان کشیده ایم ۵

از موجه سراب درین دشت آتشین
بسیار ناز چشمه حیوان کشیده ایم ۶

خود را ز مکردوست نمایان روزگار
گاهی به چاه و گاه به زندان کشیده ایم ۷

چون مور خاکسار ز گفتار شکرین
خود را به روی دست سلیمان کشیده ایم ۸

تا چشم ما به دولت بیدار وا شده است
یک عمر مشق خواب پریشان کشیده ایم ۹

ما پرده ها ز آبله پای خود ز رشک
بر روی خارهای مغیلان کشیده ایم ۱۰

صائب ز سیل حادثه از جا نمی رویم
ما پای خود چو کوه به دامان کشیده ایم ۱۱