غزل ۵۸۷۷ - با هر که شکوه از دل افگار می بریم

با هر که شکوه از دل افگار می بریم
مجروح را به سیر نمکزار می بریم ۱

منت بود بر آینه صاف ما گران
از بخت سبز زحمت زنگار می بریم ۲

پوشیدن نظر ز جهان، باز کردن است
از خواب، فیض دولت بیدار می بریم ۳

لفظ از ظهور معنی روشن حجاب نیست
ما فیض صبحدم ز شب تار می بریم ۴

در مه ز نور مهر توان فیض بیش برد
ما از نقاب لذت دیوار می بریم ۵

مرغ چمن ز چاک گریبان گل نیافت
فیضی که ما ز رخنه دیوار می بریم ۶

از گوشه ای که نیست در او ره خیال را
ما فیض گوشه دهن یار می بریم ۷

در دست ما ز مال جهان نیست خرده ای
دایم خبر به خانه ز بازار می بریم ۸

تا دست خود ز باده گلرنگ شسته ایم
صائب خجالت از رخ گلزار می بریم ۹